De schepping, hoe dan?

Deze fresco is ‘De Schepping” van Michelangelo

God schiep hemel en aarde, planten, dieren en uiteindelijk de mens. Maar hoe ging dat scheppen in zijn werk?

Doordat dit heel lang een groot mysterie was, zijn er allerlei rare ideeën over ontstaan. Bijvoorbeeld, een God de Vader-figuur die als een groot tovenaar of magiër met een stokje of Zijn handen rond liep te zwaaien en zo van alles tevoorschijn toverde. Of, Hij ‘sprak’ en hup, daar was het dan…..

Eigenlijk geeft dit de onwijsheid van de mens aan, maar dat kon natuurlijk ook niet anders. In vroeger tijden, had men veel minder kennis over de natuur en nog minder over ‘materie’.

Wat is materie eigenlijk?

De uitleg is uitgebreid, maar zeker voor gebruikers van de Asyra / Qest4 en homeopaten staat er verderop een zeer interessant stukje in.

Uiteraard kun je bepaalde stukjes globaal doorkijken, die geven feitelijk alleen verder bewijs dat alles uit materie en dus energie bestaat.

Materie zoals we het nu weten:

Materie wordt ook wel ‘gestolde energie’ genoemd. Wetenschappers hebben namelijk ontdekt dat energie omgezet kan worden in materie, denk bijvoorbeeld aan Einstein’ s beroemde formule: E=MC², die zegt in feite dat energie (E) gelijk is aan massa (M) vermenigvuldigd met de lichtsnelheid (C) in het kwadraat. Dit is een vergelijking en dus ook omkeerbaar: MC²=E.

Hiermee legde Einstein uit, dat alle materie uit energie bestaat en uit energie materie gevormd kan worden.

Elke materie bestaat uit moleculen en de moleculen uit een samenstelling van atomen en die atomen bestaan weer uit elektronen, protonen en neutronen. De protonen bestaan vervolgens weer uit nog kleinere deeltjes, namelijk de quarks, die uit verschillende soorten bestaan, de zogenaamde smaakmakers van een atoom (bepalen onder andere de specifieke eigenschappen van het atoom).

Elke atoom bestaat uit geconcentreerde energie.

Die energie is zo groot, dat wanneer je jezelf een voetbalveld voorstelt met een middenstip en de doelen, dan doet zich het volgende fenomeen voor. Op de middenstip ligt de voetbal, voorstellende de kern van een atoom, deze is positief geladen. In de doelen ligt een elektron, een klein negatief geladen deeltje, in dit voorbeeld ter grootte van een doperwt. Deze elektronen draaien vanaf die afstand rondom de atoomkern. De energie vanuit de atoomkern houdt die elektronen op hun toegewezen plaats, ze kunnen niet verderaf, maar ook niet dichterbij komen, ze cirkelen slechts constant rondom de kern. Je begrijpt dat daar behoorlijk wat energie voor nodig is, zo klein en zo’n grote afstand. Tijdens kernproeven en in een kerncentrale zien we hoe ontzaglijk groot die krachten zijn…..

Meten is weten

Die energie is meetbaar met speciale apparatuur, waarbij werd vastgesteld dat elke specifieke stof (een element genoemd, zoals koolstof, waterstof, zuurstof, stikstof, maar ook goud, zilver, ijzer, koper enz.) een heel eigen energiepatroon hebben, bestaande uit frequenties. Dit specifieke patroon noemen we de signatuur, oftewel de handtekening.

Dit zou bijgevolg kunnen betekenen, dat wanneer wij als mens de kennis en de middelen zouden hebben, we vanuit energie atomen en dus ook materie kunnen maken…..

De schepping

God kan dat in elk geval wel, dat heeft Hij genoegzaam bewezen, kijk maar om je heen. De Bijbel zegt dat God zelf de Bron is van de „overvloed van dynamische energie” waaruit het universum en al wat daar in is, is voortgekomen. Die energie werd kennelijk omgezet in materie en doordat er in frequenties werd gewisseld, ontstonden er verschillende signaturen en dus ook verschillende elementen en daarmee verschillende moleculen en dus allerlei verschillende vormen van materie.

Er bestaat levenloze materie, zoals stenen, metalen, zouten, mineralen. Er bestaat ook levende materie, zoals bacteriën, virussen, planten, dieren en natuurlijk de mens. De levenloze materiën bestaan uit moleculen, maar de levende materie ook…..

Je kunt analyseren waaruit bijvoorbeeld het menselijk lichaam bestaat:

De vereenvoudigde samenstelling van het menselijk lichaam is als volgt:

*Water (H2O): ongeveer 60-70% van het lichaamsgewicht. Dit is circa 40% waterstof en 20% zuurstof.

*Koolstof (C): ongeveer 18-23% van het lichaam, aanwezig in organische moleculen zoals eiwitten, koolhydraten, vetten en nucleïnezuren.

*Zuurstof (O): ongeveer 9-15% van het lichaam, voornamelijk in de vorm van water en ook aanwezig in organische verbindingen.

*Waterstof (H): ongeveer 0,9-1,5% van het lichaam, in organische verbindingen.

*Stikstof (N): ongeveer 2-3% van het lichaam, voornamelijk in aminozuren, nucleïnezuren en eiwitten.

*Calcium (Ca), fosfor (P), kalium (K), zwavel (S) en andere mineralen en sporenelementen: samen goed voor minder dan 1% van het lichaam, maar desalniettemin van essentieel belang voor verschillende fysiologische processen.

DNA, RNA

Levende materie bestaat voor een belangrijk deel uit eiwitten, die via een ingewikkeld proces met behulp van de genen in het DNA worden gevormd. Ons eigen lichaam bijvoorbeeld bestaat ongeveer uit 15-20% eiwitten. Dit percentage kan echter variëren afhankelijk van factoren zoals leeftijd, geslacht, lichaamssamenstelling en fysieke conditie. Het grootste deel van de eiwitten in ons lichaam is geconcentreerd in weefsels zoals spieren, organen, huid en haar.

Eiwitten spelen een essentiële rol in tal van functies in het lichaam, waaronder groei, reparatie, enzymactiviteit, transport van moleculen en ondersteuning van het immuunsysteem.

Het is belangrijk op te merken dat de eiwitten in ons lichaam bestaan uit aminozuren, die de bouwstenen van eiwitten zijn. Er zijn in totaal 20 verschillende aminozuren die worden gebruikt om de duizenden verschillende eiwitten in ons lichaam te bouwen.

Aminozuren zijn moleculen die bestaan uit atomen van verschillende elementen die de basiselementen vormen die aminozuren structureren:

*koolstof (C),

*waterstof (H),

*zuurstof (O) en

*stikstof .

Naast deze basiselementen komt bij sommige aminozuren ook nog zwavel (S) in de zijketen voor, zoals bij cysteïne en methionine.

DNA

Als we nu kijken waaruit ons DNA bestaat, zien we het volgende:

DNA, of desoxyribonucleïnezuur, is een macromolecuul dat de genetische informatie bevat die verantwoordelijk is voor de ontwikkeling, groei en werking van alle levende organismen. Het bestaat uit vier soorten nucleotiden, die elk uit verschillende componenten bestaan:

• Deoxyribose:

Dit is een suikermolecuul dat de ‘D’ in DNA vertegenwoordigt. Het is een pentose (vijfkoolstofsamenstelling) suiker.

• Fosfaatgroep:

Dit is een fosforzuurgroep die aan de deoxyribosemoleculen is gebonden. Het zorgt voor de negatieve lading van het DNA-molecuul.

• Stikstofhoudende basen:

Er zijn vier soorten stikstofhoudende basen in DNA:

1. adenine (A),

2. thymine (T),

3. cytosine (C)

4. guanine (G).

Deze basen zijn verantwoordelijk voor het coderen van de genetische informatie. Adenine bindt met thymine en cytosine bindt met guanine in een dubbele helix-vorm.

Samengevoegd vormen de deoxyribose, fosfaatgroepen en stikstofhoudende basen de bouwstenen van DNA. Ze vormen een dubbele helix-structuur, waarbij de twee strengen met elkaar zijn verbonden door de complementariteit van de stikstofhoudende basen. Het DNA-molecuul wordt verder georganiseerd in genen, die specifieke instructies dragen voor de vervulling van bepaalde biologische functies.

RNA

RNA, of ribonucleïnezuur, is ook een macromolecuul dat een belangrijke rol speelt bij verschillende biologische processen, waaronder eiwitsynthese en genexpressie. Net als DNA bestaat RNA uit nucleotiden, maar het verschilt op bepaalde punten van DNA. De samenstelling van RNA omvat de volgende componenten:

• Ribose:

In tegenstelling tot deoxyribose in DNA, bevat RNA ribose, een suikermolecuul met een vrij zuurstofatoom dat belangrijk is voor de structuur en functie van RNA.

• Fosfaatgroep:

RNA bevat ook fosfaatgroepen, vergelijkbaar met die in DNA, die helpen bij het stabiliseren van de molecuulstructuur.

• Stikstofhoudende basen:

RNA heeft dezelfde vier stikstofhoudende basen als DNA –

1. adenine (A),

2. cytosine (C),

3. guanine (G) en

4. uracil (U).

In RNA vervangt uracil (U) de thymine (T) -base die in DNA wordt gevonden. Adenine bindt met uracil en cytosine bindt met guanine in RNA.

RNA is meestal enkelstrengs, hoewel sommige RNA-moleculen een secundaire structuur kunnen aannemen door complementaire basenparen binnen dezelfde streng. Er zijn verschillende soorten RNA met specifieke functies, zoals messenger RNA (mRNA), transfer RNA (tRNA) en ribosomaal RNA (rRNA), die elk een unieke rol hebben bij de overdracht en vertaling van genetische informatie.

.

DNA en RNA zijn dus macromoleculen, grote moleculen.

Moleculen bestaan uit atomen van elementen met een geheel eigen signatuur. In feite bestaan DNA en RNA dus uit materie, die door God vanuit energie geschapen zijn.

Verschil tussen leven en dood

Het verschil tussen levenloze materie en levende materie is echter niet het DNA of RNA. Deze materie leeft niet, want het verschil tussen een levend lichaam en een niet levend lichaam is niet de materie, maar een speciale energie die een lichaam tot leven brengt. Net als een lamp, die kan licht geven, maar alleen als er energie doorheen stroomt….

In het scheppingsverslag staat dan ook dat, nadat God de mens schiep van materie uit de aarde, Hij door de neusgaten de levensadem blies (Ruach) en daardoor werd de mens een ademend, levend wezen….

Energiepatronen

Hierboven werd al eerder gesteld:

Die energie is meetbaar met speciale apparatuur, waarbij werd vastgesteld dat elke specifieke stof (een element genoemd, koolstof, waterstof, zuurstof, stikstof, maar ook goud, zilver, ijzer, koper enz.) een heel eigen energiepatroon hebben, bestaande uit frequenties. Dit specifieke patroon noemen we de signatuur, ofwel de handtekening.

Dit zou bijgevolg kunnen betekenen, dat wanneer wij als mens de kennis en de middelen zouden hebben, we vanuit energie atomen en dus ook materie kunnen maken…..

Atomen en moleculen maken uit energie is echter nog niet gelukt, maar DNA wel:

Ze (Dr Luc Montagnier en zijn team) hebben ervaring met het creëren van een homeopathische oplossing vanuit DNA, het energiepatroon werd via een computer in de database vastgelegd (met de Asyra kan dat! ), die informatie werd via internet naar een andere computer gestuurd, daar werd die signatuur van het DNA in een flesje gedistilleerd water ingeprint (met de Asyra kan dat! ). Het flesje werd omringd met een spoel die 7hz gedurende 18 uur uitstralen. Dit ingeprinte water werd met een PCR verwerkt (PCR = polymerase chain reaction), is een manier om uit zeer kleine hoeveelheden DNA specifiek een gedeelte te vermenigvuldigen (amplificeren) tot er genoeg van is om het te kunnen analyseren. (We kennen dit bijvoorbeeld ook van de PCR-testen tijdens de coronapandemie).

Wikipedia (https://en.wikipedia.org/wiki/Thermal_cycler)

Nadat de amplificatieprocedure was afgerond, vonden ze fysiek DNA dat hetzelfde is als dat vanaf het begin van het experiment werd gebruikt.

Dus het energiepatroon van een specifiek DNA (vastgelegd met een Asyra/Qest4) werd via internet doorgestuurd naar een andere PC met een Asyra/Qest4 en via een PCR weer opgebouwd tot nieuw DNA, die volledig overeen kwam met het oorspronkelijke DNA…..

Natuurlijk zit er in een PCR-bak al specifieke stoffen:

De bak van een PCR (Polymerase Chain Reaction)-mengsel, ook wel PCR-reactiemengsel genoemd, bevat verschillende ingrediënten die nodig zijn voor de versterking van specifieke DNA-fragmenten. De samenstelling van het PCR-mengsel omvat doorgaans de volgende componenten:

• Template DNA:

Dit is het DNA-monster waarvan specifieke fragmenten zullen worden versterkt. In deze opstelling was dit niet fysiek, maar het homeopathische middel in het ingeprinte flesje, die middels straling de juiste signatuur door zond.

• Primer:

Primers zijn korte, enkelstrengs DNA-sequenties die complementair zijn aan de sequentie van de doel-DNA-fragmenten. Er worden twee specifieke primers gebruikt in een PCR-reactie – één voor elke streng van het doel-DNA-fragment.

• Deoxynucleotiden (dNTP’s):

Dit zijn de bouwstenen van DNA. Ze bestaan uit de vier nucleotiden (adenine, thymine, cytosine en guanine) die nodig zijn voor de synthese van nieuwe DNA-strengen tijdens de PCR.

• PCR-buffer:

De PCR-buffer biedt de optimale omgevingsomstandigheden, zoals pH en ionenconcentratie, die nodig zijn voor de PCR-reactie. Het helpt ook bij het handhaven van de activiteit van het enzym dat betrokken is bij de DNA-versterking.

• Mg2+ (magnesiumion):

Magnesiumionen zijn nodig als cofactoren voor de DNA-polymerase-enzymen die betrokken zijn bij de DNA-synthese tijdens de PCR.

• DNA-polymerase:

Het bevat een specifieke DNA-polymerase-enzym, meestal Taq-polymerase, afkomstig van thermofiele bacteriën, dat de synthese van nieuwe DNA-strengen mogelijk maakt. Het enzym is bestand tegen de hoge temperaturen die worden gebruikt tijdens de PCR-cycli.

• Stabilisatoren of andere additieven:

Deze kunnen worden toegevoegd om de stabiliteit van het mengsel te verbeteren of om specifieke reactieomstandigheden te optimaliseren.

Het PCR-mengsel kan ook andere ingrediënten bevatten, afhankelijk van het specifieke protocol en de toepassing. Het mengsel wordt gemaakt door de juiste concentraties van elk ingrediënt te combineren, zodat de PCR-reactie de gewenste DNA-versterking kan bereiken.

.

Wel het DNA, maar geen moleculen!

Het is dus goed op te merken, dat er tijdens het experiment van Dr. Montagnier geen moleculen werden gecreëerd, maar vanuit bestaande moleculen, door deze opnieuw te arrangeren, een specifiek DNA.

DNA bestaat immers, zoals hierboven uitgelegd, uit allerlei moleculen die een geheel eigen plaats innemen binnen dat zogenaamde macromolecuul. Dit specifieke arrangement werd tijdens het zogenaamde amplificatie-proces door sturing met de frequenties waaruit de signatuur van het gebruikte DNA bestond, door straling gemanipuleerd.

.

God versus de mens….

Wanneer wij mensen dit al kunnen, zou de Schepper dit dan niet ook kunnen en vele malen beter dan wij? De almachtige God hoefde slechts, volgens de wetmatigheid die Einstein voor ons ontdekte, Zijn energie zo te kanaliseren, dat er vanuit frequentiepatronen signaturen ontstonden, waardoor levende en levenloze materie werd gecreëerd. DNA en RNA van levende materie zijn in principe dus ook niet meer dan materie, een koud kunstje dus voor Iemand die vanuit energie materie kan maken….